„Корените на нашиот денешен литературен јазик се впиваат во наследството на писменоста, што од векови наваму носи во Македонија самобитно јазично обележје.“ – има напишано, покрај другото, еден од архитектите на македонскиот национален идентитет и на македонскиот јазик Блаже Конески во уводот на својата „Граматика на македонскиот литературен јазик“, објавена на денешен ден, на 13 октомври 1952 година. Издавањето на ова дело е еден од најзначајните датуми не само во јазичната, туку и националната историја на македонскиот народ. Најголемиот пораз за негаторите на мајчиниот јазик на Македонците е фактот што „Граматиката“ веднаш добива меѓународен легитимитет од најугледните светски лингвистички умови и од светските славистички центри: таа е веднаш прифатена од водечките слависти во Франција (Андре Вајан), Русија, Германија и САД.

После последниот телефонски разговор меѓу претседателите на САД и Руската Федерација, Доналд Трамп и Владимир Путин, кој, според зборовите на помошникот на рускиот претседател Јуриј Ушаков, траел час и половина и ниту еден од претседателите не сакал да го прекине, работите би требало да им станат јасни и на најограничените умови. Имено, после овој разговор дефинитивно започнува монтажата на новиот мултиполарен светски поредок, така што договорот за испорака на дизел гориво од руските рафинерии за “американските фармери“, што би рекол Трамп, иако само минимално ги задоволува американските и светските потреби, симболично го претставува првиот голем чекор во таа насока. И, тоа е можеби првиот чекор кој навестува можен мир во Украина.

Велат дека кога се приближува бура, секогаш има знаци. Можно е овие знаци погрешно да се протолкуваат или дури и да се игнорираат – да се инсистира на тоа дека капките дожд се само краткотраен плусок – сè додека не стане предоцна. Тогаш настапува вистинската неволја.

Велат дека кога се приближува бура, секогаш има знаци. Можно е овие знаци погрешно да се протолкуваат или дури и да се игнорираат – да се инсистира на тоа дека капките дожд се само краткотраен плусок – сè додека не стане предоцна. Тогаш настапува вистинската неволја.

Пишува: Јове Кекеновски Од сè што вчера и утрово прочитав за околностите под кои, и покрај постоењето судски определени мерки, била напуштена македонската територија, најмногу ме запрепастија јавните изјави на бугарскиот адвокат Николај Димитров. Не поради неговата улога на бранител, туку поради зачудувачката леснотија со која, преку сопствените изјави, практично открива дека бил непосредно вклучен во преминувањето на државната граница, отворајќи сериозни сомневања за неговата улога во организирањето и овозможувањето на заминувањето спротивно на судските ограничувања. Но, она што особено ми го привлече вниманието е неговата изјава дека не сака да открие на кој граничен премин поминале, за да не им создаде проблеми на луѓето што им помогнале.

Од сè што вчера и утрово прочитав за околностите под кои, и покрај постоењето судски определени мерки, била напуштена македонската територија, најмногу ме запрепастија јавните изјави на бугарскиот адвокат Николај Димитров. Не поради неговата улога на бранител, туку поради зачудувачката леснотија со која, преку сопствените изјави, практично открива дека бил непосредно вклучен во преминувањето на државната граница, отворајќи сериозни сомневања за неговата улога во организирањето и овозможувањето на заминувањето спротивно на судските ограничувања. Но, она што особено ми го привлече вниманието е неговата изјава дека не сака да открие на кој граничен премин поминале, за да не им создаде проблеми на луѓето што им помогнале.

Добрососедството звучи едноставно сè додека не се постави прашањето што точно треба да отстапи секоја страна. Македонија има интерес од мирни, стабилни и отворени односи со сите соседи. Но заемното почитување престанува да биде заемно ако само едниот постојано треба да докажува дека е „добар сосед“.

Бунарот отсекогаш бил место каде што човекот бара вода. Со вековите станал и нешто друго - слика на она што го носиме длабоко во себе. Некои извори не се гледаат од површината.

Првиот се однесува на убавата народна поесна „Мајка на Марика думаше“ во чиј текст младата Марика ја прашува мајка си дали да се омажи за извесен Ѓорѓија за кого слушала дека пред неа променил дури девет жени. Мајка ѝ ја советува да го стори тоа. Марика се мажи за Ѓорѓија, но на крајот од песната.